با غ بهشت و سايهي طوبي و قصر و حوربا خاك كوي دوست برابر نميكنمحافظ
"ايستگاه خدا"
قطاري كه به مقصد خدا ميرفت لختي در ايستگاه دنيا توقف كرد و پيامبر رو به جهانيان كرد و گفت:مقصد ما خداست كيست كه با ما سفر كند؟
كيست كه رنج و عشق را توامان بخواهد؟
كيست كه باور كند كه دنيا ايستگاهي است تنها براي گذشتن؟"
قرنها گذشت. اما از بيشمار آدميان جز اندكي برآن قطار سوار نشدند.از جهان تا خدا هزار ايستگاه بود.در هر ايستگاه كه قطار مي ايستاد كسي كم مي شد. قطار مي گذشت و سبك مي شد، زيرا سبكي قانون راه خداست.قطاري كه به مقصد خدا مي رفت، به ايستگاه بهشت رسيد. پيامبر گفت:اينجا بهشت است.مسافران بهشتي پياده شوند، اما اينجا ايستگاه آخر نيست، مسافراني كه پياده شدند بهشتي شدند.اما اندكي باز هم ماندند، قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند. آنگاه خدا رو به مسافرانش كرد و گفت:درود بر شما راز من همين بود. آنكه مرا ميخواهد در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد و آن هنگام كه قطار به ايستگاه آخر رسيد ديگر نه قطاري بود و نه مسافري...
سلام من نه عمری پشت شیشه چون عروسک بوده ام، نه که خفته بین پنبه ها و پولک بوده ه ام، من اگر سردار عشقم یا که پاک باخته ام، سر نوشتم رو با دستای خودم ساخته ام، قصه ها گذشته بر من تا بدونم کیستم، سر گذشتم هرچه بوده من پشیمون نیستم، گاهی سرشار از حقیقت ، گاهي مغلوب گناه، بنده اي هستم بعد از خدا بي سر پناه...
