خدایا...

امشب شب سختي است...

كوزه هاي معرفت را مي بينم كه در دست مردماني است ... خالي ... دامن هاي نجيب شهر مضطرب و اما نگاه اين پايين ... رو به بالاست و نام تو را مي خواند.

اشك هاي حلقه زده در چشمان كودك ديروز، خواب را مي شكند ... قلبم درد مي كند ... فرياد مي زنم و تو را عاجزانه فرا مي خوانم.

ای خدایی که نمی خوابی ...

سوگند دل كوچكم را ناچيز نمي شماري، مي دانم ... اما دلي شكسته، پايي خسته از راه و ملول از سختي مسير ... در پاگرد شب، منتظر امداد غيبي توست تا دستش را بگيري و تا ادامه راه با او باشي.

ای خدایی که می شنوی !!!

منتظرم !!!

تا كمركش كوه ايمان بالا مي روم ... زلال معرفتي مي خواهم كه از شيريني اش فراموشت نكنم .

ای خدایی که می بینی حالم رو !!!

اين پايين، دستي بالاست، و نگاهي ... لرزان و بي رمق؛ آخرين رشته هاي اميدش به تو را مي گيرد، مي پيچد و در خود مي خرامد ... خدايا! به پاك ترين نور عالم« زهرا(س)» قسم ... تنهايمان مگذار.

رفتن به طوفان بي انتهاي بلا، كار سختي است كه بي بودن تو، انجامش هلاكت است و رهيدنش فرصتي براي جبران مافات ... و تو ... بارزترين حلقه مفقوده ي انسان غفلت زده عصر مايي!

خدايا !!

تو را سوگند مي دهم به غربت غريبانه مهدي زهرا(س) ، دلي را كه اينجا در گوشه اي از هياهوي شهر بزرگ، به ياد تو مشغول شده را رها نكني و باران زيباي هدايتت را از سرش دريغ نكني.

خدايا! ... مي دانم كه مي داني من چه مي گويم!

ستاره اي از آسمان جدامانده ... نگاره اي از بوم سفيد عشق محو شده ... شايد هم هنوز ترسيم نشده و يا شاشد هيچكس نخواسته كه ان را بنگارد ... اما تو با نقشي جديد و طرحي ديگر، او را رسم كن و از دايره تعلقات الهي خويش محرومش مساز ... كه تويي والاترين نگارنده گيتي.

خدايا! مي داني ...

امشب شبي دشوار است، كه دل را آرامشي نيست بي حضور تو و دستي از فاصله اي نزديك ، ذهنم را متلاطم از حس غم ساخته، خوش نيستم .... خوش نيستم ... كه خوشي از دلم رخت بربسته، مگر اينكه تو اي خداي مهربانم، ستاره هايت را تكميل كني .