روزي غرق در فكر خود را در دياري يافتم دوردست و غريب ديدم كامل مردي در كنار من است ....
با نگاهي مهربان به نرمي از من پرسيد:" چرا اينطور گرفته اي؟" گفتم: فكرم پريشان است. گفت:"شايد از من كمكي ساخته باشد." گفتم: به دنبال حقيقت ميگردم. گفت: "در خود فرو رو كليدش را در قلبت ميابي." چگونه؟ "خيال هايت را كنار بگذار و نيتت ر ا خالص كن آن وقت حقيقت در قلبت ميتابد." پرسيدم: از كجا بدانم حقيقت است كه ميتابد؟ پاسخ داد: "در اين مرحله اوليا وپيامبران را همه بر حق ميبيني و تفاوت بين اديان نميگذاري يعني به مرحله خود شناسي گام نهاده اي." مرحله ي خود شناسي؟ "در اين مرحله ميداني كه از كجا امده اي چرا به اين دنيا آمده اي در اينجا چه بايد بكني وبعد به كجا ميروي." گفتم: نميدانم در اينجا چه بايد بكنم؟ گفت: به وظايفمان عمل كنيم به ديگران خير برسانيم و بكوشيم انسان واقعي باشيم." انسان واقعي؟ "بله, كسي كه به راستي دلسوز, نيك خو و نيك خواه باشد از شادي ديگران شاد شود و از غمشان غمگين و در پي ياري به ديگران باشد." چگونه؟ با ديگران همان باش كه ميخواهي با تو باشند
و هر چه بر خود نمي پسندي بر ديگران مپسند." گفتم: گفتنش اسان است...
او ادامه داد: "...اما به كار بستنش دشوار." گفتم: نشيب و فراز زندگي گاهي عرصه را بر من تنگ مي كند و مطمئن نيستم که روزي به سعادت واقعي برسم گفت: "در راه حقيقت سعادت واقعي بازگشت به سرمنزل ازلي است" سر منزل ازلي؟ بازگشت به همان جايي كه از آن آمده ايم اما داناتر و مهربان تر." فكري كردم و پرسيدم اين همه را از كجا ميدانيد؟ لبخندي زد و گفت: "عمرهايي تحقيق و تجربه"
....ممنونم حالم خيلي بهتر شد اما شايد باز سئولاتي داشته داشته باشم مي شود دوباره شمارا ديد؟ با لبخندي مهربان دستي بر شانه ام گذاشت و گفت: "هر وقت كه بخواهي!!! من هميشه هستم"
سلام من نه عمری پشت شیشه چون عروسک بوده ام، نه که خفته بین پنبه ها و پولک بوده ه ام، من اگر سردار عشقم یا که پاک باخته ام، سر نوشتم رو با دستای خودم ساخته ام، قصه ها گذشته بر من تا بدونم کیستم، سر گذشتم هرچه بوده من پشیمون نیستم، گاهی سرشار از حقیقت ، گاهي مغلوب گناه، بنده اي هستم بعد از خدا بي سر پناه...
